نقد ادبی از رنسانس تا روشنگری

این دوره به یکی از پربارترین بخش‌های تاریخ نقد ادبی می‌پردازد: از ظهور اومانیسم رنسانس در ایتالیا و فرانسه، تا اوج نئوکلاسیسیسم در انگلستان، و نهایتاً طوفان عصر روشنگری.
در این مسیر، شاهد دگردیسی بنیادین در تعریف ادبیات، نقش شاعر و وظیفه منتقد خواهیم بود. پرسش‌های محوری این دوره عبارتند از: آیا ادبیات باید از قواعد باستانی (ارسطو، هوراس) پیروی کند یا آزاد است؟ مرجع نهایی داوری زیباشناختی چیست: عقل، ذوق فردی، یا احساسات جمعی؟ و سرانجام، روشنگری چگونه مفاهیمی تازه را وارد گفتمان نقد ادبی کرد؟ ما از نظریه‌پردازانی چون کاستل‌وترو و سیدنی آغاز می‌کنیم، به قله‌های نیکولا بوآلو و درایدن صعود می‌کنیم، و در پایان با چهره‌های انقلابی چون ویکو، هیوم و مری ولستون‌کرافت به استقبال مدرنیته می‌رویم.

سرفصل جلسات:

جلسه اول: رنسانس و جدال بر سر ارسطو: آزادی شاعر در برابر قواعد باستانی.

جلسه دوم: عصر نئوکلاسیسیسم: نظم، عقل و ذوق :بازگشت به دوران طلایی (یونان و روم) به مثابه الگو.

جلسه سوم: روشنگری (یک): عقل، تجربه و زیباشناسی: بنیان‌های فلسفی نقد جدید.

جلسه چهارم: روشنگری (دو): تاریخ و فمینیسم : نقد ادبی برای برابری.